เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 549 ไฉนจึงไม่นับว่าผ่านด่านด้วยชีวิตเดียวเล่า? หากคิดเสียว่าโลกใบนี้เป็นดันเจี้ยน ก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่รึ
ฉ่างหลี่หลินชิวหมอบคลานอยู่บนเพดานห้อง
ลมหายใจหนักหน่วงยิ่งนัก
นี่มิใช่เกม ที่นี่คือชีวิตจริงของเขา
เบื้องหน้าคืออาจารย์ที่กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาด ภายในห้องเรียนมีเหล่าเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่อย่างเงียบกริบ ทว่ายังคงรอคอยให้เขาช่วยเหลือ
บนพื้นมีศพไร้ศีรษะอยู่สี่ร่างแล้ว
สัตว์ประหลาดตนนั้นกินคนจริงๆ และเขามีเพียงชีวิตเดียวเท่านั้น
ตื่นตระหนกหรือไม่ ย่อมมีอยู่บ้าง
ทว่าหวาดกลัวจริงๆ หรือไม่ หากว่ากันตามตรงแล้ว ก็มิได้กลัวเท่าใดนัก
เพราะอย่างไรเสียในเกมเขาก็เคยพบเจอสัตว์ประหลาดมามากกว่านี้ สิ่งที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจเขามากที่สุด แท้จริงแล้วคือความหวาดกลัวต่อการต้องผ่านด่านด้วยชีวิตเดียว