กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463 ฮุยเลฮุย ที่ใดที่ภัยพิบัติที่สี่เหยียบย่าง มิเหลือแม้แต่เศษดินสักหยิบมือ
อันใดกันนี่?
เมาอูฮูเบิกตากว้าง หันไปมองปาตู้เหลิ่งคู่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา แล้วจึงหันกลับมามองเจ๋อกวงเลวี่ยอิ่งอีกครา
เจ้าผู้นี้กำลังพูดจาอันใดออกมา?
เนื้อความในประโยคนี้ มิใช่ว่ามีเรื่องราวมากเกินไปหน่อยหรือ?
ปาตู้เหลิ่งคู่เหลือบมองแมวน้อยแวบหนึ่งอย่างเย็นชา "มีอันใด?"
"เป็นเพราะต้องชดใช้หนี้สินให้ข้า จึงได้..."
จึงได้ยากจนข้นแค้นถึงเพียงนี้หรือ?
ปาตู้เหลิ่งคู่กล่าว "อย่าได้สำคัญตนผิดไป เป็นเพราะเวลานี้มีผู้เล่นหลั่งไหลเข้ามาในเกมมากเกินไป วงการส่งอาหารแก่งแย่งแข่งขันกันดุเดือดเหลือทน ถูกร้องเรียนบ่อยครั้งเกินไป ข้าจึงเลิกทำแล้วต่างหาก"
ส่วนเรื่องหนี้สินของเมาอูฮูน่ะหรือ?