เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 ใต้ดาวฤกษ์ปรากฏศีรษะมนุษย์หรือ
ลมปราณสวรรค์พัดกระหน่ำบ้าคลั่ง ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยห้วงมิติที่บิดเบี้ยวและไหลวน
ที่แห่งนี้ แม้แต่หมอกดำก็ยังมิอาจหลงเหลืออยู่ได้
บนเรือนร่างของซิงเฉิน ปรากฏรอยปริแตกขึ้นสายแล้วสายเล่า
ทว่าดาบยาวในมือของนาง ยังคงขัดแน่นอยู่ในรอยแยกมิติที่ปริออกอย่างไม่ยอมปล่อย
รอยแยกดำรงอยู่อย่างไม่มั่นคง ทว่าหากมีวัตถุเป็นสื่อกลาง มันก็สามารถรั้งอยู่ตรงนี้ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
แถบพลังชีวิตเหนือศีรษะของซิงเฉินลดน้อยลงไปทุกที อีกทั้งมิทราบว่าเพราะรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมอย่างซิงเฉินหรือไม่ ลมปราณสวรรค์โดยรอบจึงยิ่งพัดโหมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
รอยแยกมิติขนาดเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าปะทะร่างของซิงเฉิน
“โทวโหยวผัว หากยังชักช้าอีก ข้าจะรั้งที่ตรงนั้นไว้มิได้แล้ว” ซิงเฉินเพียงแค่อ้าปากเอ่ย โลหิตก้อนใหญ่ก็ทะลักออกมาจากปาก