กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 มีคนซื่อคิดจริงๆ หรือว่าพวกเรากำลังเล่นเกมกันอยู่?
ลักพาตัว...
เมิ่งฮุ่ยก้มหน้า ไม่ยอมเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
ช่างแตกต่างจากท่าทางที่ตะโกนปาวๆ ว่าตนเองเป็นสายลับเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง
"พูดสิ"
จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวยื่นมือออกไป บีบคางของเมิ่งฮุ่ยเอาไว้แน่น
ด้วยความที่กรำศึกในเกมมาเนิ่นนาน แม้จะใช้เพียงร่างกายคนธรรมดาในยามนี้ จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวก็ยังสามารถบีบคางของเมิ่งฮุ่ยจนแดงก่ำได้โดยตรง
ความรู้สึกเจ็บปวดทำให้เมิ่งฮุ่ยสะดุ้งตัวสั่นขึ้นมาในทันที
"ผะ...ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ..."