เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 ช่วยพลทหารเฉียนหลี่เถียวเถียว
โรงงานร้างอันวังเวงและมืดสลัว
เพราะยามนี้สภาพอากาศหนาวเย็นลงแล้ว
ในพื้นที่ทางเหนือที่ไร้ระบบทำความร้อน กระทั่งคนจรจัดก็ยังไม่โผล่มาให้เห็น
เมิ่งฮุ่ยรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว หลังจากตัวสั่นไปวูบหนึ่ง เขาจึงค่อยๆ ได้สติฟื้นคืนมา
พอลืมตาตื่น ก็รู้สึกเจ็บระบมไปทั่วร่าง ปวดร้าวเสียจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายกระตุกเกร็งทีหนึ่ง ถึงได้รู้ตัวว่าตนเองถูกมัดเอาไว้เสียแล้ว
อีกทั้งข้างกายยังมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่อีกหลายคน
พริบตานั้น ความทรงจำก็หวนกลับมา เขาเอียงศีรษะมองด้วยความตื่นตระหนก และได้เห็นหัวหน้านักเลงที่ถูกส่งมาช่วยเขาจับคนในคราวนี้
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับเนี่ย ฮุยเกอ แม้แต่พวกพี่ก็ยังโดนจับด้วยเหรอ" เขาสั่นเทิ้มพลางกวาดสายตามองไปรอบด้าน