เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 386 คืนชีพขึ้นมาเสีย! เจ้าดินแดนของข้า!
ตึง!
ทว่าหลังสิ้นเสียงทึบหนักนั้น กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย
เหยียนหมัวบินได้ใต้ร่างของอูยาจี้ซือกลอกลูกตากลมโตมหึมาไปมา พลางเหลือบมองขึ้นไปยังกึ่งกลางกระหม่อมของตนเอง
"ฮ่าๆๆๆ นี่คงเป็นเผ่าเทพกระมัง? ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่ชวนให้คิดถึงเสียจริง ในยุคบรรพกาลยังเคยติดต่อข้องแวะกันอยู่บ้าง นึกไม่ถึงเลยว่านับแต่เริ่มหันไปพึ่งพาเทคโนโลยีจะตกต่ำกลายสภาพเป็นเช่นนี้ไปได้"
"น่าขันสิ้นดี ไม่ใช้พลังเทพ แต่กลับเพ้อเจ้อคิดจะใช้กายเนื้อเข้าประมือกับนักรบเหยียนหมัวของพวกเรา!"
"เผ่าเทพพวกนี้ คงไม่อาจสำแดงพลังเทพได้แล้วกระมัง? สัมผัสได้เพียงกลิ่นอายอันริบหรี่เพียงน้อยนิด เจ้าพวกนี้ ถุย คงมิใช่ว่าทำสายเลือดของตนเองแปดเปื้อนปะปนไปหมดแล้วรึ?"
"ก็ไม่แน่นัก ข้าเคยได้ยินพวกโง่เง่าเล่าขานกันว่า พันธมิตรดวงดาวคอยแต่วิจัยเรื่องยีนอะไรเทือกนั้นอยู่ตลอด เจ้าพวกนี้คงลืมเลือนความสำคัญของสายเลือดไปจนหมดสิ้นแล้ว"
เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังแว่วออกมาจากเปลวเพลิงไม่ขาดสาย
หัวหน้าเผ่าเหยียนหมัวเองก็ส่งเสียงหัวเราะต่ำทุ้มชวนขนลุกออกมาเช่นกัน