เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 385 แปดสิบ! แปดสิบ!
เมื่อเห็นว่ามนุษย์ไม่กี่คนนี้กำลังจะนำกองทัพจักรกลออกศึก เฟิ่งอวี่เซิงก็เอามือกุมขมับแล้วก้าวออกมา
"พวกเจ้า รอก่อนสักประเดี๋ยวเถิด เท่าที่ข้ารู้ ไอหมอกของแดนมารยามที่เข้มข้นถึงขีดสุดนั้น ย่อมมีพิษร้ายต่อสิ่งมีชีวิตทั่วไป พวกเจ้ามิได้รู้สึกว่าร่างกายตนเองมีสิ่งใดผิดปกติบ้างเลยหรือ"
เมื่อเฟิ่งอวี่เซิงกล่าวจบ ก็เห็นจิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวกับชือถู่โต้วเตอะจีสบตากัน
ทั้งสองยังคงอยู่ในร่างมนุษย์ ยามนี้ริมฝีปากล้วนเริ่มคล้ำม่วงขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นแถบพลังชีวิตสีชาดก็พลันปรากฏตัวเลขอักษรสีขาวลดลงทีละหนึ่งแต้มเป็นระยะ
"ฮะแฮ่ม ข้านึกว่าเมื่อครู่สู้กับเหยียนหมัวแล้วติดพิษโลหิตลดทอนต่อเนื่องเสียอีก ฮ่าๆๆ"
"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ"
ทั้งสองหัวเราะร่าใส่กัน