กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 313 รังแมลง
"ช้าก่อนๆ สหาย ท่านเป็นใครกัน" เมาอูฮูเห็นสภาพน่ากลัวราวกับผีของไป๋ป่านแล้ว ในใจก็พลันรู้สึกขยาดกลัวขึ้นมา
แม้ดูภายนอกจะเป็นใบหน้ามนุษย์ธรรมดา ทว่าสภาพจิตใจกลับพิลึกพิลั่นเกินบรรยาย ดวงตาทั้งคู่ของเขาแดงก่ำ ซ้ำบนศีรษะยังมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาไม่หยุด
พึมพำงึมงำอย่างเสียสติแล้วพุ่งเข้ามากระชากตนไว้ บอกว่าจะถามคำถามสักข้อ
ช่างทำตัวสนิทสนมเกินไปแล้ว
ทว่าตนกระทั่งไม่รู้จักเขาเสียด้วยซ้ำ!
"ท่านเทพเมาอูฮู อย่าเพิ่งสนใจเรื่องรู้จักหรือไม่รู้จักเลย ข้าใช้นามว่าไป๋ป่าน เป็นคนดีมีคุณธรรม ข้าเพียงอยากถามว่า ตัวข้ายังสามารถเป็นแมลงได้อีกหรือไม่"