กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 ซวยแล้ว ซวยแล้ว พี่หยวนมาแล้ว
“ฮ่าๆๆๆ เว่ยหยวน คนในเผ่าของเจ้านี่ไปสรรหาตัวตลกมาจากไหนกันน่ะ ขำจนข้าจะตายอยู่แล้ว”
ไคซีผู้เป็นหลานชายของอาจารย์ใหญ่วิทยาลัยเจ้าดินแดนติดต่อผ่านเครื่องสื่อสารมาแต่เช้าตรู่ เขาหัวเราะจนน้ำตาแทบจะเล็ดออกมา
ในชุดสูทสากลอันเรียบกริบ ยามที่ไคซีไม่เอ่ยปากพูด เขาก็ยังดูสมกับเป็นคุณชายน้อยสไตล์ตะวันตกอยู่ไม่น้อย
“ท่านอาจารย์ใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง” เว่ยหยวนรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน
เขารู้อยู่แล้วว่าการเยาะเย้ยที่ควรจะมีนั้น ย่อมมาช้าแต่มาแน่
ภายใต้สายตาที่บ่งบอกว่าไม่อยากฟังและให้หยุดพูดของเว่ยหยวน ไคซีจึงค่อยหุบรอยยิ้มที่มุมปากลงได้