กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219 เว่ยหยวน: เดี๋ยวก่อน บารมีอันน่าเกรงขามของเผ่ามนุษย์ข้าเล่า? หา? บารมีอันยิ่งใหญ่ของข้าหายไปไหนกัน?
"เปิดประตู มอบความอบอุ่น!"
ชือถู่โต้วเตอะจีออกคำสั่งเพียงคำเดียว
กระสุนปืนใหญ่ของยานรบนำร่องราวกับติดตารู้ทิศทาง พุ่งเข้าถล่มคลังอาวุธของดาวดวงนี้อย่างแม่นยำ
เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท ทำเอาทุกคนแก้วหูอื้ออึง
สยบขวัญ
นี่คือการข่มขวัญคุกคามอย่างโจ่งแจ้ง
ชือถู่โต้วเตอะจีมองเห็นได้ชัดว่า บนดาวดวงนี้ยังมีผู้คนธรรมดาสามัญอยู่อีกเป็นจำนวนมาก
ในฐานะผู้เล่น เดิมทีเขาตั้งใจจะยิงปืนใหญ่ถล่มสักไม่กี่นัด เพื่อระเบิดดาวเคราะห์ดวงนี้ทิ้งให้สิ้นซาก
ทว่าเมื่อมาถึง ครั้นได้แลเห็นประชาชนคนธรรมดาที่แลดูไม่ต่างจากเหล่าเวไนยสัตว์บนโลกมนุษย์ ชือถู่โต้วเตอะจีก็อดใจอ่อนไม่ได้