กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 เช่นนั้นก็ให้เผ่าราตรีฝนได้ประจักษ์ว่าความสยองขวัญแบบจีนคือสิ่งใด
"อู๋สือซิง!!!"
ในหูฟัง เสียงของเยี่ยปู้โชวดังขึ้นอย่างโหยหวนปานนั้น
"หยุด~มือ~นะ!"
"ปืนใหญ่หัวคน ยิงไม่ได้นะเว้ย!!!"
"หา?" อู๋สือซิงส่งเสียงหาอย่างเลื่อนลอย
จากนั้นก็กดปุ่มยิงที่อยู่ใต้ฝ่ามือลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
"ยิงออกไปแล้วจะเป็นอย่างไรหรือ?"
โทวโหยวผัวที่โผล่มาแค่หัวอยู่ในกระบอกปืนใหญ่ก็พยายามยื่นหัวหันกลับไปมองด้านหลังเช่นกัน "นั่นสิ เหตุใดถึงยิงไม่ได้เล่า?"
เยี่ยปู้โชวได้ยินเสียงกดปุ่ม "เจ้ากดไปแล้วรึ?"