กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63 ในเมื่อเป็นการดักสังหาร ข้ายังจะต้องรอให้พวกมันมาหาข้าหรืออย่างไร
รังใต้ก้นสมุทรอันมืดมิด
หนาวเหน็บและดำมืด
ยามที่ขดตัวอยู่ตรงมุม เค่อลาเค่อลารู้สึกราวกับมีลมเย็นยะเยือกพัดแทรกซึมเข้าไปถึงในร่องกระดูก
เจ้าเด็กนี่อาศัยอยู่ที่นี่ ไม่กลัวเป็นโรครูมาติกบ้างหรือไร
หลังจากปลดล็อกกุญแจพันธุกรรมถึงระดับสองแล้ว แม้จะอยู่ในความมืดมิด เขาก็ยังพอมองเห็นสรรพสิ่งได้บ้าง
ดั่งเช่นในยามนี้ เงือกน้อยที่ขดตัวอยู่อีกมุมหนึ่ง ได้กลั้นหายใจเข้าสู่สภาวะจำศีลไปแล้วโดยตรง
"ให้ตายสิ สู้ให้ข้าออกไปนอนดูทะเลดวงดาวใต้สมุทรข้างนอกยังดีเสียกว่า มืดตึดตื๋อเยี่ยงนี้ ถ่ายรูปอวดก็มิได้"
เค่อลาเค่อลาพึมพำเสียงแผ่ว
ไร้สรรพเสียงตอบกลับ