กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 ข้าโทวโหยวผัวถึงไม่มีความดีความชอบ แต่ก็เหนื่อยยากตรากตรำนะ
"อาวุธเช่นนี้ หากมีอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงด้วยก็คงจะดีไม่น้อย!"
ซิงเฉินกุมดาบคู่ไว้แน่น จิตใจยังคงเคลิบเคลิ้มเลื่อนลอยอยู่บ้าง
ดาบทั้งสองเล่มนี้ ช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเกินไปแล้ว
ยามกุมไว้ในมือ นางกลับรู้สึกราวกับว่ามันเป็นแขนที่ยืดยาวออกไปของตนเอง
ดาบทั้งสองเล่มนี้ ดั่งงอกเงยออกมาจากร่างกายของนางอย่างไรอย่างนั้น
"เกมนี้ช่างสมจริงจนน่ากลัวเสียจริง"
เมื่อได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ ของซิงเฉิน เว่ยหยวนก็หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น "ยามต่อสู้กับก็อบลินในวันนี้ ข้าเห็นเจ้าใช้วรยุทธ์โบราณออกมา ซิงเฉิน ที่บ้านเจ้ามีวิชาสืบทอดประจำตระกูลกระนั้นหรือ"
วรยุทธ์โบราณ!