เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 239 เผยเท้าเต้าหู้
ลู่เฉินลี่คลั่งแล้ว
ไม่ใช่บ้าไปจริง ๆ แต่เป็นสติที่ตึงเป็นเส้นจนสุดได้ขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิง ในหัวเหลือเพียงความปรารถนาดิบดึก
ลมหายใจของเสิ่นวั่งโจวกระจัดกระจายและสั้นถี่ ไม่มีช่วงใดที่หายใจได้เต็มปอด ทุกสิ่งหลุดออกจากการควบคุมของเขา แม้แต่เหงื่อบาง ๆ ที่ซึมอยู่บนหน้าผากก็ยังเป็นลู่เฉินลี่ที่เช็ดให้
ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ฟ้าบุพกาลหลงทาง และถึงจุดสูงสุด...
แขนเรียวบางของเสิ่นวั่งโจวกอดคอลู่เฉินลี่ คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อยซุกอยู่ตรงต้นคอเขา ดวงตาสีอ่อนเคลือบด้วยแสงน้ำวาววับ
ไอ้โรคจิต
นิ้วมือเรียวยาวขาวราวหยกงอเกร็ง ปลายนิ้วที่กอบกุมอยู่บนต้นแขนของเขาเริ่มซีดขาว
เป็นอีกหนึ่งไม้เด็ด เสิ่นวั่งโจวอ้าปากกัดไหล่เขาไปหนึ่งคำโดยไม่ผ่อนแรง กัดจนเกิดรอยฟันที่เลือดซึมออกมาเป็นแนวยาว
ไอ้โรคจิต!