เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 238 บะหมี่ต้มน้ำ
บาดแผลบนมือได้รับการทายาและพันแผลอย่างทะนุถนอมระมัดระวัง แน่นหนาและสมบูรณ์แบบ
ลู่เฉินลี่ลุกขึ้นจะกลับห้องไปเก็บกล่องยา เสิ่นวั่งโจวเหยียดขาเกี่ยวข้อน่องเขาไว้ ไม่ยอมให้ไป
ร่างสูงใหญ่ตั้งตรงของลู่เฉินลี่ชะงัก หันมองเขาโดยที่แผ่นหลังแข็งทื่อ เสียงตึง ๆ “ผม...ผมเอาของไปเก็บแล้วจะกลับมา”
เมียไม่อยากให้เขาห่าง เมียติดเขา เมีย...เมียอยากทำกับเขาตอนนี้เลย...
แผงอกกำยำขยับขึ้นลงเล็กน้อย ดวงตาดำของลู่เฉินลี่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง แววตาเหนียวหนึบและร้อนผ่าว อารมณ์เขียนอยู่เต็มใบหน้า แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร
เสิ่นวั่งโจว: …
เสิ่นวั่งโจวไม่ยอมเอาขาออก สายตามองไปที่บาดแผลบนต้นขาเขาที่ถูกกางเกงบดบังจนมิด “ขอดูแผลนายหน่อย”
ลู่เฉินลี่ชะงัก นิ้วมือที่ถือกล่องยาเกร็งเข้าหากันเล็กน้อย เขาก้มหน้าแล้วพูดว่า “แผลไม่เจ็บ”
เสิ่นวั่งโจว: “...ถอดกางเกงซะ”