เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 แต่งงาน
อ่าวซูจิ่นตั้งอยู่ในใจกลางเมือง ด้านข้างเป็นถนนวงแหวนรอบตึกสูง การจราจรไม่ขาดสาย ตึกสูงเสียดฟ้าอยู่เรียงราย ทางทิศใต้เป็นแม่น้ำเปี้ยนเจียงที่ขึ้นชื่อของประเทศ ช่วงเวลานี้มองออกไปนอกหน้าต่างจะเห็นผู้คนเดินเล่นพักผ่อนกันอยู่เต็มริมน้ำ แต่สายตาของคนข้างนอกกลับถูกกำแพงสูงของหมู่บ้านจัดสรรกั้นไว้ พร้อมกับเสียงเล่นเสียงหัวเราะที่ถูกกั้นไปด้วยเช่นกัน
ในห้องเปิดโคมไฟตั้งพื้นไว้ดวงหนึ่ง แผ่แสงนวลสีส้มอ่อนออกมาเป็นชั้น ม่านบาง ๆ กั้นแสงนีออนและความวุ่นวายนอกหน้าต่างไว้ เงียบสงบและนุ่มนวล
เสิ่นวั่งโจวมองไอ้โรคจิตที่สลบไปอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดหัวเราะออกมาสั้น ๆ ไม่ได้ แม้แต่ไฝน้ำตาใต้ตาเองก็เปื้อนรอยยิ้มที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
ทำไมโง่ได้ขนาดนี้เนี่ย?
ผ้าห่มบนเตียงนุ่มและอุ่น เสิ่นวั่งโจวหลับตาลง ค่อย ๆ ผล็อยหลับไปในกลิ่นสนเย็นที่คุ้นเคยและมั่นคง
วันถัดมา
ความร้อนระอุจากไป ต้นฤดูใบไม้ร่วงย่างเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
ตอนที่เสิ่นวั่งโจวตื่น คนข้างกายก็ลุกไปทำธุระแล้วตามคาด ข้าง ๆ ยังวางชุดที่เขาเตรียมไว้ให้ใส่ในวันนี้
เสื้อเชิ้ตสีขาวทรงตัดเย็บเรียบกริบได้รูป และกางเกงสแล็กขาตรงสีเทาเข้มตัวหนึ่ง