เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ภายในหนึ่งเดือน ฉันจะให้ตระกูลเซี่ยขาดไปหนึ่งมือ
กลับถึงจิงตูก็เที่ยงวันแล้ว หลังตรวจด้วยเครื่องมือหลายอย่างที่โรงพยาบาล ผลออกมาว่าไม่มีบาดแผลอื่น กลับถึงอ่าวซูจิ่นก็บ่ายสามโมงแล้ว
มือที่บาดเจ็บของเสิ่นวั่งโจวไม่มีผลอะไร เพราะก่อนหน้านี้เขาว่างจนเบื่อเลยฝึกมือซ้ายไปด้วย ชีวิตจึงดำเนินไปได้ตามปกติ ใช้ชีวิตไม่ต่างจากปกติ
บาดแผลที่ขาของลู่เฉินลี่ต่างออกไป เขาเดินกะเผลก เงาร่างแบบนั้นเมื่อตกในสายตาของเสิ่นวั่งโจวก็เหมือนเพนกวินโตเต็มวัย ตัวสูงใหญ่และงุ่มง่าม
เสิ่นวั่งโจวนั่งอยู่บนโซฟาอดไม่ได้ ก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ
ลู่เฉินลี่ที่เดิมเกือบจะเดินถึงโซฟาชะงัก แล้วเดินกะเผลกเพิ่มอีกรอบในระยะสายตาของเสิ่นวั่งโจว
เสิ่นวั่งโจว: …
“พอเถอะ” เสิ่นวั่งโจวพูดอย่างจนใจ “มานั่งนี่”
ลู่เฉินลี่เม้มปาก ‘อืม’ หนึ่งครั้ง แล้วนั่งลงข้างเขา ชิดกับด้านขวามือของเขาอย่างแนบแน่น ยื่นมือไปประคองมือขวาที่พันผ้าพันแผลของเขาอย่างเบา ๆ ก้มหน้าลงราวกับจะจ้องให้ดอกไม้งอกออกมา
ปลายนิ้วของเสิ่นวั่งโจวขยับเล็กน้อย เขาพิงพนักโซฟา มือวางอยู่ในกลางฝ่ามือของอีกฝ่าย ถามว่า “ทำไมถึงน้ำตาไหล”