เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 ตีขามัน
คนอย่างเซี่ยซุ่ยหย่วนน่ะ ทั้งมืดมน ทั้งไอ้โรคจิตแบบยันเดเระ คิดอะไรก็ทำทันที ไม่มีใครตามความคิดเขาได้ทัน แต่ถ้าติดตามดูซีรีส์ของเขามาเรื่อย ๆ ก็จะรู้ว่าเขามีรสนิยมแปลก ๆ
ต้องขอบคุณอาจารย์สอนการแสดง หลีอวี๋เดือนนี้ได้ดูผลงานที่เซี่ยซุ่ยหย่วนแสดงไปไม่น้อย เหตุผลไม่มีอะไรนอกจากเขาแสดงได้ดีมาก โดยเฉพาะบทที่ทั้งมืดทั้งโหดร้าย ราวกับเล่นจนมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ
พอดูมากเข้าเลยค้นพบเรื่องหนึ่ง—บทในซีรีส์ที่เซี่ยซุ่ยหย่วนรับแสดงล้วนเป็นแนวหม่นหมองแบบนี้ ราวกับเขากำลังปลดปล่อยตัวเอง และแสดงตัวตนทั้งหมดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวผ่านการสวมบทบาท
ตัวเขาเองก็เป็นนักแสดง รู้ดีว่าละครเรื่องแรกกับบทแรกมีความสำคัญกับตัวเองแค่ไหน ยิ่งช่วงนี้ได้ฟังอาจารย์พูดเรื่องธรรมชาติมนุษย์อยู่ตลอด บางครั้งเขาก็เหมือนจู่ ๆ เปิดจุดชีพจรจนสามารถเข้าถึงบทได้
ถ้าเขาเป็นเซี่ยซุ่ยหย่วน…
หลีอวี๋หลับตาลงเล็กน้อย ในหัวค่อย ๆ ก่อร่างเป็นเวทีแสดงขึ้นมาหนึ่งเวที
ถ้าเขาเป็นเซี่ยซุ่ยหย่วน เขาจะให้เรื่องในบทละครเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง เพื่อสัมผัสอีกครั้งหนึ่งวินาทีที่อารมณ์ดิบของตนได้เผยออกมาอย่างไม่ต้องปิดบังเป็นครั้งแรกอย่างเต็มที่ นั่นก็คือ…การฆ่าคน ตายแทนตัวตนในความตายของบทละคร
หลีอวี๋ลืมตาขึ้นพรวด สีริมฝีปากซีดลง เสียงท้ายสั่นว่า “รีบไปที่กระท่อมไม้บนเขาเอ๋อหวงจ้างเร็ว! พี่โจวตกอันตราย!!!”