เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปหมด!?
เสิ่นวั่งโจวมีรอยยิ้มเรื่อยเปื่อยประทับอยู่ที่มุมปาก ไฝน้ำตาใต้ตาประดับอยู่จาง ๆ ท่วงท่าเฉื่อยชา เอียงศีรษะมองเฉาจงเย่าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังบนเตียงคนไข้ แล้วหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
“คุณชายใหญ่เฉาคิดว่าเป็นใครล่ะ?”
ยังไม่ทันขาดคำ ความหวังที่เพิ่งลุกโชนขึ้นเมื่อครู่ของเฉาจงเย่าบนเตียงคนไข้ก็กลายเป็นฟองสบู่ในชั่วพริบตา รูม่านตาหดตัว ความคาดหวังจางหายไปทีละนิด แทนที่ด้วยความมืดมัวและความโหดร้ายร้ายกาจอันเข้มข้น
“เสิ่นวั่งโจว! ทั้งหมดนี่มันฝีมือของแก” ใต้ดวงตาของเฉาจงเย่าคลุ้งวนด้วยเจตนาร้ายที่ทวีความรุนแรงขึ้น “เห็นฉันเป็นแบบนี้แล้วแกภูมิใจมากสินะ?”
เสิ่นวั่งโจวโค้งมุมปาก ตอบด้วยเสียงเกียจคร้าน “ใช่แล้ว”
น้ำเสียงของเขาเรื่อยเปื่อย ตอบคำถามทั้งสองข้อของอีกฝ่าย แต่เห็นได้ชัดว่าเฉาจงเย่าถือคำพูดของเขาเป็นเพียงคำตอบของคำถามข้อหลังเท่านั้น เปลวโทสะในอกพุ่งขึ้นถึงกลางศีรษะ จ้องเสิ่นวั่งโจวเขม็ง พลางด่าทอ
“เสิ่นวั่งโจว แกต้องตายไม่ดีแน่!”
เสิ่นวั่งโจวก้าวเท้าอย่างช้า ๆ ไปยังหน้าเตียงคนไข้ของเขา
เมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ เฉาจงเย่าก็กำผ้าปูเตียงคนไข้แน่นโดยไม่รู้ตัว คนตรงหน้าทั้งที่ยิ้มอยู่ แต่ทั่วทั้งกายกลับแผ่ความกดดันที่ทำให้ไม่มีใครกล้าทำเกินเลยต่อหน้าเขา