กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ซวยแล้ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ ตอนที่ไอ้โรคจิตเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเงียบ ๆ เป็นครั้งที่ห้า เสิ่นวั่งโจวก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา
ลู่เฉินลี่สะดุ้งทั้งตัว รีบดึงสายตากลับ ก้มหน้าปรับท่าทีให้เป็นคนยอมรับผิด
เสิ่นวั่งโจวกอดอก เอนตัวพิงกรอบประตูห้องน้ำอย่างหลวม ๆ เงยขนตายาวขึ้นมองเขา น้ำเสียงท้ายประโยคยาน ๆ ยียวน ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้วถามว่า “ซ่อนอะไรไว้?”
ลมหายใจของลู่เฉินลี่เสียจังหวะ เขากอดเสื้อเชิ้ตในอ้อมแขนแน่นขึ้น เม้มปาก “ไม่... ไม่ได้ซ่อน”