กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 อดทนได้ก็ขึ้นมา
เขาก็รู้อยู่แล้วว่าไอ้โรคจิตที่ทำตัวเงียบสงบมาค่อนวันแบบนี้ต้องไม่ใช่ลางดี
“แป๊ะ”
“แป๊ะ” ไฟดวงใหญ่ในห้องนอนสว่างวาบขึ้นมาทันที เสิ่นวั่งโจวที่ลุกขึ้นนั่งหันไปมองไอ้โรคจิตที่หยีดวงตาดำสนิทปรับสายตาให้ชินกับแสง เขาข่มกลั้นอดทน น้ำเสียงเย็นใสเจือความเย็นชา จนแทบจะกัดฟันกรอดถามว่า “นายมาทำอะไรที่นี่”
ลู่เฉินลี่ที่ปรับสายตากับแสงได้แล้ว อกยังขึ้นลงเบา ๆ ดวงตาดำขลับเหนอะหนึบร้อนผ่าว น้ำเสียงแหบพร่าต่ำ พร้อมเสียงทุ้มกังวานที่ห่อหุ้มด้วยตัณหา ตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า “นอน”
เสิ่นวั่งโจว: …
นอน?