เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 ขอโทษ
สิบโมงเช้า
เสิ่นวั่งโจวนอนต่อจนเกือบจะถึงเที่ยงวัน
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาสีอ่อนมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย ปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมฟูฟ่องอย่างตามใจ โยกคลึงไปข้างหลังสองสามครั้ง ผมหน้าม้าถูกยีจนยุ่งเหยิง เขาค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา
การนอนต่อไม่ฝันร้าย ทั้งตัวรู้สึกสบายโล่งราวกับได้นอนเต็มอิ่ม
เขาไม่ได้นอนแบบนี้นานมากแล้ว นอนสบายเกินไป บะหมี่ชามที่กินตอนตีห้าราวกับกินไปในความฝัน มีภาพจำแต่ไม่ชัดเจน ทว่าความรู้สึกอิ่มท้องกลับบอกเขาว่าไม่ใช่ความฝัน
ผมสีดำกระจุกหนึ่งชี้ขึ้นข้างบน ตอนล้างหน้าห้องน้ำเขายื่นมือกดลง แต่ก็ไร้ประโยชน์
เสิ่นวั่งโจวไม่สนใจอีก ฝีก้าวชะงักในตอนที่เดินออกจากห้องนอน
ห้องรับแขกเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเสียทั้งหมด
ลู่เฉินลี่เทพธิดาหอยสังข์ไม่รู้ไปซื้อช่อดอกไม้มาจากที่ไหน วางดอกไม้ไว้ตามทุกมุมของห้องรับแขก บนโต๊ะอาหารมีดอกพุดซ้อนหนึ่งกำใหญ่ปักอยู่ในแจกัน กลิ่นหอมเข้มข้น