กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 ไม่ขึ้นรถ? งั้นก็วิ่งมา
หน้าประตูใหญ่ของจิ่งเชวี่ยหัวถิง
คนขับที่รออยู่ตลอด พอเห็นเสิ่นวั่งโจวเดินออกมาก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เขาลืมไว้ยื่นให้
“คุณชายครับ นี่ครับ”
เสิ่นวั่งโจวรับมาด้วยนิ้วมือเรียวขาว แล้วค่อย ๆ เช็ดนิ้วมือตัวเองใหม่อีกครั้งอย่างไม่รีบร้อน
คนขับเปิดประตูรถ
สร้อยเงินที่ห้อยลงมาถึงกระดูกไหปลาร้าเปล่งประกายแสงอยู่ใต้แสงแดด เสิ่นวั่งโจวเอ่ย “วันนี้ไม่ต้องตามแล้ว กลับไปพักเถอะ”
ลุงเฉียนชะงัก “คุณชายครับ นี่...”
เสิ่นวั่งโจวเอียงดวงตาน้อย ๆ หันกลับไปมองด้านหลัง
ลุงเฉียนมองตามสายตาของเขาไป ก็เห็นไอ้โรคจิตนักสะกดรอยตามที่ตัวสูงใหญ่สง่าผ่าเผยเดินออกมาจากประตูใหญ่ในทันที