เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 346 ลายจักรพรรดิทมิฬสิ้นกัลป์
ร่างของทั้งสองแววบเคลื่อนไป พวกเขาก็กลับมาอยู่ภายในหุบเหวฝังศาสตราราตรีนิรันดร์
ที่นี่ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีแผ่นดิน มีเพียงความมืดนิรันดร์อันไร้ขอบเขตที่ดูเหมือนแข็งตัวนิ่ง
ภายใต้เท้าคือ “แผ่นดิน” ที่กองทับด้วยอาวุธชิ้นส่วนนับไม่ได้ เมื่อก้าวย่างลงไปก็จะเกิดเสียงโลหะเสียดสีที่ทำให้ฟันแล็ก
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมืดกับความพินาศที่เหนียวแน่น ซึมผ่านทุกช่องว่างเพื่อกัดกร่อนกายเนื้อและดวงจิตวิญญาณ
ไกล ๆ ออกมาแสงสีแดงฉานกะพริบผ่านไปเป็นครั้งคราว นั่นคือวิญญาณพิฆาตที่ก่อตัวจากพลังอาฆาตศาสตราอันบ้าคลั่งกำลังครุ้นครั่นอยู่
ข้างหูเต็มไปด้วยเสียงร้องห่มเศร้าของอาวุธนับไม่ได้ที่หักพัง คำสาปอันไม่พอใจของวิญญาณอาวุธ และเสียงมรรคาแห่ง “การสิ้นสุด” อันยิ่งใหญ่และเย็นชา
“ดีเสียทีเดียว” เสี่ยวเฮยจื่อหายใจลึก ๆ สภาพแวดล้อมตรงนี้ทำให้นางรู้สึกสบายสบายดั่งปลาที่ได้อยู่ในน้ำ