เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 318 ผิวเกล็ดดวงเดียว
กาลเวลาล่วงเลยไป เสี่ยวเฟิงวนเวียนอยู่ในวงจรแห่งการกิน การฝึกฝน และการหลับสนิท
ริมบึงวารีหนักเสวียนหมิง กองกระดูกสัตว์สูงเทียนภูเขาและโอกาสสุราว่างเปล่า ๆ บันทึกการล่าอายุของเวลาไว้อย่างเงียบ ๆ
ในวันหนึ่ง เสี่ยวเฟิงก็อมตัวลงในวารีหนักเสวียนหมิงสีดำสนิทอีกครั้ง
แตกต่างจากความทุกข์ทรหดในครั้งแรกโดยสิ้นเชิง ดวงตาที่หรี่ครึ่งและร่างกายที่มั่นคง เขาเริ่มต้นวิชาหมัดพื้นฐานที่มือถือ
ในตอนแรก อานุภาพหมัดยังค่อยเป็นค่อยไป ราวกับกำลังผลักภูเขา
แต่เมื่อผ่านไป จังหวะของกระบี่เริ่มมีเสียงสัมผัสแปลกประหลาด วารีหนักเสวียนหมิงเหนียวแน่นรอบตัวมิใช่เพียงแรงต้านอีกต่อไป หากยังไหลตามคมหมัดของเขา ก่อรูปเป็นกระแสวนเขียวหม่นที่มองเห็นได้หลายวง
เมื่อเขาตะหนัดออก วารีหนักจะแยกออก เมื่อเก็บกระบี่กลับ วารีหนักก็จะไหลย้อนตามมา
กลิ่นอายความหนาวเย็นสุดขั้วอันน่าสยดสันต์ไม่ทำให้เขาทุกข์จนสั่นระบมอีกต่อไป แต่กลายเป็นพลังงานที่ว่านอ่อน ๆ เขาควบคุมมันให้กลืนกลืนผสานเข้ากับโลหิตปราณ ใช้ชำระหลอมกระดูกและเส้นลมปราณของตน