เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 แม้แรงจะพลิกตาขึ้นก็ยังไม่มี
กุยเหยเดิมตั้งใจจะไล่จับสัตว์อสูร แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าหนูผู้นี้มีความเข้าใจสูงเพียงใด ก็เลยล้างมือจับสัตว์อสูรเสีย
“เอาช่วยหลอมกายเนื้อให้เจ้าหนูผู้นี้ก่อนดีกว่า เฮ้อ ห่วงใจจนไม่หมด สมัยนี้เด็ก ๆ ยากเลี้ยงจริง ๆ”
เวลาแล่นไปอย่างเงียบงันท่ามกลางการฝึกที่น่าเบื่อและทุกข์ขัน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เมื่อหางของเสี่ยวเฮยหวีดและกระแทกมาอีกครั้ง ร่างของเสี่ยวเฟิงที่ยืนอยู่บนศิลาเหมันต์เสวียนปิงเพียงสั่นอย่างแทบไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อรอบตัวไหลราบดังคลื่นน้ำ กระทั่งเปลี่ยนพลังที่หนักแน่นพอจะทุบศิลาหินให้แตกเสียได้เสียไปเป็นส่วนใหญ่ ลงสู่ศิลาใต้เท้า ทำให้แรงกระแทกที่ร่างต้องรับลดลงอย่างรวดเร็ว
แม้แต่ไม่ได้เปิดตา ราวกับจมอยู่ในสภาวะอันประหลัดลึกลับบางอย่าง ภายใต้สายน้ำที่ประทับร่างอยู่ แต่ร่างกายของเขายังนิ่งราบดังศิลาผา