เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 271 ความสงบและความสุข
เมื่อรู้สึกถึงความไว้วางใจทั้งหมดและความกล้าหาญดั่งเกิดใหม่ที่นางส่งมาให้ ความตึงเครียดในอกประสาทของเสี่ยวเฟิงก็หายไปโดยสิ้นเชิง
จิตตระหนักรู้ของเขาถอยออกจากแหวนฟ้าบุพกาล กลับสู่ร่างแท้จริง
เมื่อยืนตรงหน้าผังค่ายกลที่แสงสายไหลเวียน แสงตาของเสี่ยวเฟิงก็เปลี่ยนเป็นคมกริบและจดจ้อง ท่ามกลางเสียงหนักแน่น เขาตรั่งว่า “เมิ่งซาง เราเริ่มกันเถิด”
เขาใช้เจตนารมณ์สั่งการ ดึงกายดวงจิตของชวีเมิ่งซางออกจากแหวนฟ้าบุพกาลอย่างระมัดระวัง แล้วนำกายดวงจิตนั้นค่อย ๆ จมลงสู่ตำแหน่งแกนกลางของผังค่ายกลแต่กำเนิดสร้างกายเนื้อและดวงจิต ซึ่งบริเวณนั้นได้ใช้ผลึกดวงจิตสังสารวัฏจัดวางดวงตาค่ายกลสำหรับยึดรากฐานดวงจิตไว้อย่างมั่นคงแล้ว
เมื่อกายดวงจิตกลับเข้าสู่ตำแหน่ง แสงของผังค่ายกลก็เพิ่มความสว่างขึ้นเล็กน้อย พลังอ่อนโยนเริ่มหล่อเลี้ยงดวงกายและดวงจิตของนาง
ขั้นที่สำคัญที่สุดก็มาถึงแล้ว ดวงตาของเสี่ยวเฟิงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ก่อนอื่นเขาจึงวางดินลมหายใจฟ้าบุพกาลลงกลางผังค่ายกล ในฐานะ “ฐานราก” ของกายเนื้อ ดินลมหายใจสัมผัสลงตัวทันทีและเชื่อมต่อกับเส้นชีพจรวิญญาณใต้ดิน จึงปล่อยพลังชีวิตแห่งการสร้างสรรค์อันทรงพลังออกมา
ต่อมาเขาส่งมือทั้งสองเป็นจังหวะราวกับผีเสื้อกำลังบินระหว่างดอกไม้ แล้วโรยน้ำนมศักดิ์สิทธิ์หัวใจน้ำพุเหลืองกับไขกระดูกดวงจิตเก้าอเวจีลงบนดินลมหายใจตามอัตราส่วนและวงโคจรที่กำหนดอย่างสม่ำเสมอ