เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 การรับรู้จิตสังหาร
“เจ้าจงหมายใจบำเพ็ญให้จริงจังเถิด” พอเสียงชวีเมิ่งซางดับลง เสี่ยวเฟิงก็พยักหน้าอย่างจริงจัง
“อืม ถูกต้องแล้ว สิ่งนี้เจ้าห้ามสวมไว้ นับว่าเป็น... ของแทนใจหรือเปล่า” เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย แสงแวบวับในดวงตาด้วยอารมณ์ขบขัน
เสี่ยวเฟิงสายใจร้องว่าอสูรร้าย แล้วรับสายสร้อยคอมา เมื่อสัมผัสก็รู้ว่าหนักอย่างมีน้ำหนัก พอสวมไว้ที่คอ การดำรงอยู่ของมันชัดเจนจนแทบจะกลืนไม่ได้
ระหว่างนั้นเขาก็สังเกตได้ว่า สายสร้อยที่เธอให้มานี้กลับคู่กับสายสร้อยที่ชวีเมิ่งซางสวมอยู่ที่คอเสมือนกันจนแทบเหมือนคู่กันจริง
ทั้งคู่มีโซ่สีเงินอมขาว ส่วนจี้เสี้ยวจันทร์ก็ละเอียดนุ่มดังหยก จี้ของชวีเมิ่งซางประดับผลึกสีชมพูเป็นประกายดั่งดาว ขณะที่จี้ของเขาประดับอัญมณีสีครามคล้ายทะเล
เสี่ยวเฟิงไม่ได้คิดมาก รีบสวมสายสร้อยลงบนคอทันที
ชวีเมิ่งซางจับข้อพระหัตถ์ของเขาไว้ ร่างก็สั่นอย่างรวดเร็วจนแทบไม่แน่นอน ดั่งเงาลวงที่กำลังจางเลือน
เมื่อสติกลับมา เสี่ยวเฟิงก็พบว่าตนกำลังอยู่ในป่าดงดึกดิบอันดิบและเก่าแก่
“เนื้อสัตว์อสูรในที่นี้มีคุณภาพดี หากล่ามันมาทานจะช่วยหลอมกายได้ อีกสามเดือนข้าจะมารับเจ้า อ้อ เจ้าจำไว้ว่าที่นี่มีเขตอาคม ออกไปไม่ได้” เสียงค่อย ๆ เบาลง จนเงาของเธอก็ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย