เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 136 ลูกสาวแต่งออกเรือนดุจสาดน้ำออกไป
“เมื่อวานแต่เช้า ข้าก็ไม่มีเวลา จึงให้คนที่อยู่ข้างกายข้าไปกลบดินให้นางที่ภูเขาตะวันตก จุดธูปและแขวนโคมไฟให้ ถ้าพวกเจ้าจะไป ข้าจะให้คนพาพวกเจ้าไปภายหลัง” เสิ่นเยี่ยนเจินกล่าว
เจียงซื่อถอนหายใจยาว นางอายุมากแล้ว ทนเห็นเรื่องเช่นนี้ไม่ได้ “นางเป็นเด็กที่มีชะตากรรมขมขื่นนัก ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ได้เสวยสุขแม้แต่วันเดียว
ตระกูลหวังนั้นตั้งแต่ผู้ใหญ่จนถึงเด็ก ล้วนไม่ใช่ของดี แต่พวกเราก็เป็นคนนอก ไม่สามารถพูดให้ชัดเกินไปได้ หยางซื่อก็ไม่ใช่ของดีเช่นกัน สักวันต้องได้รับผลกรรม
โอ๊ย หัวใจข้าเจ็บนัก กัวอวิ้นต๋าเป็นสัตว์เดรัจฉาน เป็นขุนนางใหญ่โตถึงเพียงนี้ ลูกสาวถูกคนทำร้ายจนตายเช่นนี้ เกรงว่าจะถูกผู้คนชี้หลังด่าถึงกระดูกสันหลังเป็นแน่”