ตอนที่ 109 สุดยอดเกินไปแล้ว

ตอนที่ 109 สุดยอดเกินไปแล้ว

หลี่หานอวี๋เม้มกลีบปากเดินไปได้ครู่หนึ่ง ในที่สุดน้ำตาก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่จนกลิ้งหล่นลงมา “ว่ากันแล้วก็เพราะข้าไร้ความสามารถ ท่านอ๋องคงลืมข้าไปแล้ว ยังจะนึกถึงการให้ข้าถวายการปรนนิบัติได้อีกหรือ”

หลิงหลานรำคาญใจนัก ใครกันเล่าที่เป็นลูกจ้างแล้วจะชอบนายที่ไร้อนาคต

ในฐานะผู้นำระดับกลางหรือระดับล่าง หากไม่อาจดึงทรัพยากรจากมือผู้อยู่เบื้องบนมาได้ ไม่อาจสานสัมพันธ์กับหน่วยงานเคียงข้างได้ ไม่อาจหาประโยชน์ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาได้ โดยพื้นฐานแล้วคนผู้นี้ก็ล้มเหลวอย่างยิ่ง

หลี่หานอวี๋คิดว่านางพูดเช่นนี้ หลิงหลานย่อมต้องปลอบใจนาง แต่ประเด็นสำคัญคือ อีกฝ่ายเป็นเพียงคนรับจ้าง ต่อให้พูดคำปลอบใจสักคำ ก็ยังหวังจะได้รับการตอบสนองในทางบวก ไม่ค่าตอบแทนก็เลื่อนตำแหน่ง

หากต้องทำงานที่ไม่เพิ่มมูลค่าให้ตนเองเป็นเวลานานปี ใครจะเต็มใจเล่า