เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 15 ข้าพลอยภาคภูมิใจ!
อารมณ์ของจ้าวอวี้เหิงก็พลอยผ่อนคลายขึ้น
ทันใดนั้น แมวส้มตัวอ้วนตัวหนึ่งกับรองเท้าปักดอกข้างหนึ่งก็ลอยเข้าหาเขา โจวจินไห่ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด ตกใจจนตะโกน “ท่านอ๋อง ระวัง มีนักฆ่า!”
แมวมาถึงก่อน รองเท้าตามมาทีหลัง จ้าวอวี้เหิงมือหนึ่งคว้าสิ่งหนึ่ง จ้องตากันตาโตกับเสิ่นเยี่ยนเจิน นางสวมรองเท้าเพียงข้างเดียว ยืนขาเดียว ตะลึงไปครู่หนึ่ง ใบหน้าอับอายจนทนไม่ไหว จึงก้มตัวคำนับเสียเลย “หม่อมฉันไม่รู้ว่าท่านอ๋องเสด็จมา จึงมิได้ออกไปต้อนรับแต่ไกล ขอท่านอ๋องโปรดยกโทษเพคะ!”
“เจ้าจะออกไปต้อนรับแต่ไกลได้อย่างไร?” จ้าวอวี้เหิงโยนแมวทิ้ง เดินเข้ามา ยื่นรองเท้าให้นาง
เสิ่นเยี่ยนเจินอับอายจนแทบตาย แต่พอคิดอีกที ก็เป็นเช่นนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองลำบาก จึงสวมรองเท้าแบบลากส้นตามหลังเขาเข้าไปในห้องชั้นใน “ดึกเช่นนี้แล้ว ท่านอ๋องเสวยพระกระยาหารแล้วหรือเพคะ?”
จ้าวอวี้เหิงราวกับมีตาอยู่ที่ด้านหลัง “สวมรองเท้าเสีย อยากล้มอีกหรือ? ในวังเสวยแล้ว!”