กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 941 คนเก่าคนแก่ร่วงโรย
น่าเสียดายที่ตอนนี้มีคำสั่งเดียวจากอ้วนสุด ฝันหวานของพวกเขาก็แหลกสลายไม่มีชิ้นดี
อ้วนซงยังคงเพ้อฝันอยู่อีกนิด เอ่ยถามอ้วนสุดด้วยเสียงสั่นเครือ
“ฝะ...ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าจะให้พวกกระหม่อมไว้ทุกข์กี่ปีพ่ะย่ะค่ะ”
หนึ่งปี...หรือว่าสามปีพ่ะย่ะค่ะ“”
“พวกเจ้าล้วนเป็นลูกกตัญญูของอ้วนเปิ่นชู แค่สามปีจะไปพออะไร”
อ้วนสุดพูดเสียงเย็นชา
“ด้วยความกตัญญูที่พวกเจ้ามีต่อเปิ่นชู สมควรไว้ทุกข์ให้เขาไปจนวันตายถึงจะถูก”
ได้ยินอ้วนสุดพูดเช่นนี้ อ้วนถำทั้งสามคนก็เหงื่อกาฬแตกพลั่ก รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาตรงหน้า
ไว้ทุกข์จนวันตายงั้นหรือ