กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 234 ในเมื่อจะใช้บารมีข่มคน ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ?
บัณฑิตเจียงหนานล้วนถือว่าการแต่งโคลงกลอนเป็นเรื่องรื่นรมย์ชั้นสูง
ผู้ดูแลหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสว่า
“เวลาแต่งบทกวีของบัณฑิตทุกท่าน กำหนดไว้ครึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ”
“หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม จะตัดสินผู้ชนะคนสุดท้ายจากคุณภาพของบทกวีเจ้าค่ะ”
พอเริ่มจับเวลา เหล่าคนหนุ่มผู้มีความรู้ในหอเถาฮวาก็เริ่มเค้นสมองคิดกันทันที
ต่างอยากจะแต่งบทกวีที่ยอดเยี่ยมสักบทเพื่อเอาชนะบัณฑิตทุกคนให้ได้
หวังเฉวียนเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจว่า
“การร่ายรำของแม่นางหลี่เซียงจวินงดงามเหลือเกิน ทำเอาข้าตื่นตาตื่นใจจนแทบหยุดหายใจ!”
น่าเสียดายที่ข้าแต่งโคลงกลอนไม่เป็น