106

บทที่ 106 ถึงเวลาลงมือ

โจวจวิ้นฟางมองแม่ของตัวเอง แล้วก็มองพี่สาวที่เพิ่งรีบมาถึง รวมถึงพี่ใหญ่ของลั่วหลาน ดวงตาของเด็กสาวเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร

ลั่วหลานเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงให้ทุกคนออกไปก่อน นี่เป็นห้องผู้ป่วยสองเตียง แต่ตอนนี้มีเพียงโจวจวิ้นฟางพักอยู่คนเดียว เมื่อคนในครอบครัวออกไปและปิดประตูแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงพวกเธอสองคน

“พูดมาเถอะ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”

น้ำตาของโจวจวิ้นฟางเริ่มร่วงเผาะ ๆ อีกครั้ง แต่ในที่สุดก็ยอมเปิดปาก “เขามาหาฉัน”

“ใคร?”