030

บทที่ 30 สินสอดสองร้อยหยวน

“สินสอดครับ”

“ฉันแต่งงานเป็นครั้งที่สองแล้ว ไม่ต้องมีก็ได้มั้งคะ”

“ของที่ควรมีก็ต้องมีครับ”

ชายหนุ่มยัดห่อผ้าเช็ดหน้าใส่มือเธอ รอยยิ้มเต็มไปด้วยการให้กำลังใจ ราวกับกำลังบอกว่าเธอไม่ได้ด้อยกว่าใคร และสมควรได้รับการปฏิบัติที่ดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องรู้สึกว่าตัวเองต่ำกว่าคนอื่นเพียงเพราะเคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ สุดสัปดาห์จะมารับคุณ”

“ได้ค่ะ”

หลังส่งชายหนุ่มกลับไป ลั่วหลานก็กลับเพิงของตัวเอง เมื่อเข้าไปแล้วปิดประตู เธอนั่งลงบนที่นอนก่อนเปิดห่อผ้าเช็ดหน้าออก ห่อแน่นหนาจนอวบขึ้นมา ไม่รู้ว่าข้างในมีเงินเท่าไร