022

บทที่ 22 เปิดใจเรื่องครอบครัว

เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของลั่วหลาน ผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา คำพูดของคนเราอาจเสแสร้งได้ แต่สีหน้าและแววตากลับแทบเสแสร้งไม่ได้ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรจากเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มให้อย่างเขินอาย

“ขอโทษนะ” พูดจบก็หันไปมองลูกชาย สีหน้าของนางเหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแจ่มชัดขึ้นไม่น้อย “เธอคือคนที่มาดูตัวกับชิงซานใช่ไหม? ชิงซาน ไปซื้อเนื้อมารับแขกสิ”

โจวชิงซานเห็นแม่กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แม่ ไม่ต้องรีบครับ เดี๋ยวผมตักน้ำให้ แม่ล้างหน้าล้างตาก่อน เมื่อกี้วิ่งเสียจนผมยุ่งหมดแล้ว”