005

บทที่ 5 ลูกสะใภ้ที่เริ่มลุกขึ้นสู้

“พี่สะใภ้ ฉัน...เมื่อกี้พี่ไม่น่าห้ามฉันเลย ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ ตายไปเสียก็ไม่ต้องทนทรมานอีกแล้ว”

“เธอยังไม่กลัวตาย แล้วจะกลัวการมีชีวิตอยู่ทำไม ถ้าเป็นฉัน ใครกล้ารังแกกันถึงขนาดนี้ ฉันก็จะสู้กับมันให้ถึงที่สุด”

“ฉัน...ฉันไม่กล้า”

“งั้นก็ไปกระโดดแม่น้ำเถอะ”

ลั่วหลานทนมองท่าทางอ่อนแอจนช่วยอย่างไรก็ไม่ขึ้นของอีกฝ่ายไม่ไหวจริง ๆ คนอื่นรังแกเธอแทบตาย แต่เธอยังเอาแต่พูดว่าไม่กล้า ไม่กล้า มีอะไรให้น่ากลัวนักหนา ในเมื่อแม้แต่ความตายยังไม่กลัว แล้วจะมีอะไรที่ไม่กล้าทำอีก ลั่วหลานไม่เข้าใจจริง ๆ