003

บทที่ 3 เรื่องชาวบ้านก็ทำเงินได้

“อืม”

คงเพราะเคยชินกับการยอมคนมาตลอด หลังร้องไห้ไปหนึ่งยก ลูกสะใภ้คนเล็กก็รับไม้กวาดแล้วเริ่มทำงานต่อ ลั่วหลานส่ายหน้าเงียบ ๆ ทั้งน่าสงสารที่อีกฝ่ายต้องพบเรื่องแบบนี้ ทั้งน่าโมโหที่ไม่คิดจะลุกขึ้นสู้ ผู้ชายกล้าลงมือกับเธอแล้วเธอยังยอมรับแบบนี้ รับรองว่าจะต้องมีครั้งต่อไปแน่นอน เฮ้อ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกตีเสียด้วย

“ระบบ มีแต้มไหม?”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสิบห้าแต้ม”

“แลกอะไรได้บ้าง?”

“หมั่นโถวสองลูก หรือแป้งหนึ่งชั่ง”

กลับบ้าน! ลั่วหลานหันหลังแล้วรีบเดินจากไปทันที ทำเอาอดีตน้องชายสามีมองตามอย่างสงสัย เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนอยากยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงไปเสียรวดเร็วขนาดนั้น?