ตอนที่ 234 การตายของผู้อาวุโสงู

ตอนที่ 234 การตายของผู้อาวุโสงู

เสิ่นชีชูมือขึ้นบังแดด ตะวันค่อย ๆ สูงขึ้น ภูเขาลูกแล้วลูกเล่าในระยะไกลทอดตัวเป็นแนวยาว บนเส้นทางราชการเริ่มมีผู้คนสัญจรไปมาปรากฏให้เห็นราง ๆ มากขึ้น

ศาลเจ้าเทพหลักเมืองแห่งนี้ไม่รู้ว่าตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางลมฝนมากี่ปีแล้ว อย่างไรเสียตอนนี้ก็ถูกทิ้งร้างมานานนัก ขั้นหินที่ผุพังหน้าศาลถูกแสงแดดแผดเผาจนขาวซีด

ตามทิศที่จีอู๋เฉินชี้ เสิ่นชีก็ขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อไปหาเซี่ยซานหลาง

“ซานหลางหรือ” เสิ่นชีเอ่ยอย่างระมัดระวัง เซี่ยซานหลางนั่งยองอยู่ใต้ต้นห้วยแก่ต้นหนึ่ง กำลังใช้ไม้ไผ่เส้นบางเขี่ยชนวนที่อยู่ใกล้เท้า นี่เป็นงานที่ต้องประณีต นางทั้งกังวลว่าเสียงจะดังเกินไปรบกวนเขา ทั้งกังวลว่าหากปรากฏตัวออกไปโดยพลันจะทำให้เขาเสียสมาธิ

เห็นนางมา เซี่ยซานหลางก็เงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างอ่อนโยน “ชีเหนียงมาแล้ว นั่งพักก่อนสักครู่เถิด”

เซี่ยซานหลางชี้ไปที่ก้อนหินข้าง ๆ บนหน้าผากของเขามีเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ เกาะอยู่ แต่ในมือกลับมั่นคงยิ่งนัก

“ซานหลางทำได้ทุกอย่างจริง ๆ ด้วย ฝังชนวนไปกี่เส้นแล้ว” ก่อนหน้านี้พวกเขาแค่ทดลองกันครั้งเดียว ไม่คิดว่าเขาจะทำได้เป็นลวดลายเป็นรูปเป็นร่างถึงเพียงนี้

เซี่ยซานหลางตบฝุ่นที่มือเบา ๆ หลบหลีกตำแหน่งที่ฝังดินปืนอย่างระมัดระวัง แล้วชี้ทิศทางด้วยมือขวาพลางกล่าวกับนาง

“ทิศตะวันออก ตะวันตก และเหนือสามทิศ ส่วนทางใต้เว้นเป็นทางถอย ปริมาณดินปืนไม่มาก ระเบิดไม่ตายคน แต่พอที่จะระเบิดขาขาดได้”