ตอนที่ 230 ซื้อขาย

ตอนที่ 230 ซื้อขาย

“เจ้า... เจ้ารอข้าไว้ก่อน!” เฉินเหวยอันเผยแววตาดุร้าย “มีอะไรน่าภูมิใจนักหรือ? ดูซิว่าเจ้าจะภูมิใจได้อีกกี่วัน!”

เซี่ยซานหลางมีหูที่ไวเกินผู้ใด พอได้ยินประโยคนี้ก็หยุดฝีเท้าชะงัก แล้วรีบก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เสิ่นชีพาคนไปที่ตลาดปศุสัตว์ กลิ่นไม่ใคร่จะน่าดมนัก

“ต้าหลี่ เจ้าไปเลือกม้าและซื้อรถม้าสักคัน ต้องแข็งแรงทนทาน ภายนอกไม่จำเป็นต้องหรูหรานัก” เสิ่นชีกำชับ แล้วยื่นเงินก้อนหนึ่งหนักห้าสิบตำลึงให้เขา “เท่านี้น่าจะพอแล้ว”

“เถ้าแก่ให้ข้าไปคนเดียวหรือ?” จงต้าหลี่กำเงินห้าสิบตำลึงไว้ รู้สึกราวกับมันร้อนมือ? เถ้าแก่ไว้ใจเขาถึงเพียงนี้ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าความอึดอัดในช่วงหลัง ๆ ไม่นับเป็นอะไรอีกแล้ว

เสิ่นชีถาม “อย่างไร? หรือว่าเจ้าไม่ไหว?”

“ไหว! ข้าถนัดเลือกม้า! ตอนที่พ่อข้ายังมีชีวิตอยู่ ท่านเป็นคนเลี้ยงม้าให้ตระกูลใหญ่ ข้าน้อยได้เรียนจากท่านไม่น้อย” จงต้าหลี่แสดงให้เห็นว่าตนมีประโยชน์มาก

นี่กลับเกินคาดของเสิ่นชี นางไม่คิดว่าต้าหลี่จะเป็นคนเลี้ยงม้ามาก่อน “ได้ งั้นเรื่องนี้ก็มอบให้เจ้า เจ้าดูซิว่าเงินเท่านี้พอหรือไม่? ถ้าไม่พอก็ให้พวกเขาไปเอาที่ร้าน”

“เถ้าแก่วางใจได้” จงต้าหลี่ไม่กล้ารีรออีก นี่เป็นโอกาสดีที่เขาจะแสดงคุณค่าให้เถ้าแก่เห็น เพราะคนเก่ง ๆ รอบตัวเสิ่นชีมีมากเหลือเกิน เขาจึงรู้สึกถึงภัยคุกคามอย่างมาก