ตอนที่ 220 ค่าแรง

ตอนที่ 220 ค่าแรง

“มาเร่งรีบเกินไป จึงไม่ได้นำผักดองอะไรพวกนี้มาด้วย ขนมแป้งพวกนี้เจ้ากินไปก่อนเถิด” เสิ่นชีกล่าวอย่างขออภัย

ถึงแม้ในภูเขาจะมีเนื้อสัตว์ป่า แต่เกลือและของจำพวกนั้นเกรงว่าจะไม่พอ ขนมแป้งพวกนี้ก็พอจะเปลี่ยนรสชาติได้บ้าง

เหยียนซงรู้สึกซาบซึ้ง ยังเป็นภรรยาซานหลางที่คิดได้รอบคอบ

ลาเหยียนซงแล้ว คณะหนึ่งก็กลับไปตามทางเดิมสู่หมู่บ้านอันคัง

“น้องสะใภ้ อีกสักครู่พวกเราจะไปเตาเผาถ่านกันเลยหรือไม่” เซี่ยเอ้อร์หลางแม้เมื่อคืนทั้งคืนไม่ได้หลับตา แต่ยามนี้รู้ว่ามีคำสั่งซื้อรายใหญ่ก็ยังคงมีสีหน้าสดใสกระปรี้กระเปร่า

เสิ่นชีกล่าว “พี่สองพาข้าไปก่อน แล้วพี่สองค่อยกลับไปนอนชดเชย”

“ได้!”