กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 156 ภูเขาพยัคฆ์ดุ
เมื่อก่อนนี้ ผู้พลัดถิ่นไร้ที่พึ่งพิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง อยากจะกินอิ่มก็ยังลำบาก คาดไม่ถึงว่า คุณชายใหญ่แห่งจวนป๋อผิงคัง กลับซ่อนตัวอยู่ในภูเขานี้อย่างสบายอารมณ์
ชายผู้นั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “แม่นางผู้นี้ ผ่านหุบเขาลึกข้างหน้าก็ถึงแล้ว น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจส่งพวกเจ้าไปได้”
ความหมายในทีคือ ถึงเวลาที่ควรให้ยาถอนพิษแล้วกระมัง
เสิ่นชีเอ่ย “นี่ไง”
“ให้ง่าย ๆ เช่นนี้เลยหรือ” ชายผู้นั้นหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เป็นคนที่พูดจาง่ายถึงเพียงนี้หรือ
เขาจำต้องสงสัยในประสิทธิภาพของยาถอนพิษอีกครั้ง
“อย่างไร เจ้าไม่เอารึ” เสิ่นชีเริ่มหงุดหงิดในใจ
“เอา” ชายผู้นั้นคว้าไปแล้วยัดเข้าปากทันที ราวกับกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจ