ตอนที่ 141 ลึกเข้าส่วนในพื้นที่

ตอนที่ 141 ลึกเข้าส่วนในพื้นที่

เสิ่นชีรำพึงในใจว่า จบแล้ว!

นางเปิดม่านรถออกเล็กน้อย พลันตกใจจนตัวสั่น เป็นดังคาด ผู้พลัดถิ่นที่หนาแน่นยั้วเยี้ยเป็นชั้นแล้วชั้นเล่า ปิดกั้นทางออกเดียวของทั้งภูเขาจนแน่นขนัด

เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซูบผอมราวกับโครงกระดูก เบ้าตาลึกโบ๋ ดวงตาจ้องเขม็งมาที่พวกเขา

“ท่านผู้มีพระคุณทั้งหลาย ให้อาหารแก่พวกข้าน้อยบ้างเถิด พวกเราอดข้าวมานานแล้ว”

“ใช่แล้ว ขอท่านโปรดช่วยชีวิตลูกของข้าน้อยด้วยเถิด มันยังเล็กเช่นนี้”

“พวกท่านคงไม่ใจร้ายเช่นนั้นกระมัง หรือจะต้องมองดูพวกเราตายไปต่อหน้าต่อตากัน?”

……

ซ่งหมิงจูตกใจจนตัวสั่น “พี่ชายเว่ย ให้อาหารแก่พวกเขาสักหน่อยดีหรือไม่ มิฉะนั้นพวกเราจะออกไปได้อย่างไร?”