ตอนที่ 90 ศักดิ์ศรี

ตอนที่ 90 ศักดิ์ศรี

เสิ่นชีตะลึง ไหนว่าคนโบราณสงวนท่าที เหตุใดจึงไม่สงวนท่าทีแม้แต่น้อย!

“ไม่มี ในตัวไม่ได้พกมา” เสิ่นชียักไหล่ แล้วนอนลงหาวอีกครั้ง ในเมื่อยังไม่เร่งร้อน เช่นนั้นนางก็สามารถนอนต่ออีกสักหน่อยได้จริง ๆ

นางหันกลับไป เห็นเซี่ยซานหลางยังกอดนางแน่นอยู่ จึงเอ่ยอย่างงอน ๆ ว่า “ไม่ใช่ให้ข้านอนหรือ เจ้ากอดข้าเช่นนี้ ข้าจะนอนได้อย่างไรเล่า”

“นอนบนตัวข้าสิ” ร่างกายของเซี่ยซานหลางเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากอดนางแน่นขึ้น “อย่าขยับ”

เสิ่นชีไม่ใช่เด็กสาวสิบกว่าปีจริง ๆ จะไม่รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาได้อย่างไร แต่ว่าขาของนางยังเจ็บอยู่ จึงไม่กล้าขยับ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เซี่ยซานหลางจึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง เขาก้มตาลงจูบเบา ๆ ที่กลางศีรษะของนาง