ตอนที่ 10 แต่งงาน

ตอนที่ 10 แต่งงาน

“ได้อยู่แล้ว ฉวยโอกาสที่ยังไม่มืด ข้าออกไปอีกเที่ยวหนึ่ง” เซี่ยเสี่ยวซานเก็บผักป่าแห้งไว้กับตัว สีหน้าเลื่อมใส “มีเท่านี้ก็ดีแล้ว อาสะใภ้ เจ้าเก่งจริง ๆ สามารถขอผักป่าแห้งจากแม่ข้าได้”

เทียบกับลูกอมเมื่อครู่ ผักป่าแห้งนี้แทบไม่น่าพูดถึงเลย แต่อย่างไรก็เป็นของกิน เด็ก ๆ ย่อมยินดี

“อย่าไปไกลนัก เดี๋ยวต้องกลับมากินข้าว!” เสียงของเสิ่นชีดังขึ้นข้างหลัง

“ได้ ข้ารู้แล้ว อาสะใภ้สาม!” เซี่ยเสี่ยวซานไม่หันกลับไปมอง

แต่ว่า คำว่าอาสะใภ้สามนี้เรียกได้หวานจริง ๆ

เสิ่นชีขายคราบจักจั่นไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือห่อด้วยใบไม้แล้วเข้าลานบ้าน

เช่นนี้ เซี่ยซานหลางก็คงไม่สงสัยแล้วกระมัง