กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ยามเวินเซี่ยงหว่านลืมตาตื่น ตะวันก็โด่งแล้ว นางประคองเอวที่ปวดเมื่อย พลางก่นด่ากู้หานเจ๋อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เจ้าสุนัขนี่” นางมองรอยบนไหปลาร้าที่เห็นได้ชัดเจน ก่อนกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “ข้าไม่น่าถีบเขาตกจากเตียงเท่านั้นเลย ควรถีบเขาออกจากห้องไปเสีย ถีบออกไปนอกจวนอ๋อง ให้เขาไปนอนบนถนนใหญ่!”
เซียจู๋ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างเม้มปากหัวเราะเบา ๆ