กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ไทเฮาได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ เกือบหายใจไม่ออก
“เจ้า! เจ้าคนอกตัญญูเนรคุณ! เสียแรงที่อ้ายเจียเอ็นดูเจ้า!” ไทเฮาชี้ไปที่กู้หานเจ๋อด้วยมืออันสั่นเทา “เจ้าเสียเสด็จแม่ตั้งแต่ยังเล็ก หากมิใช่เพราะอ้ายเจีย เจ้าจะมีชีวิตจนถึงทุกวันนี้ได้หรือ? บัดนี้ปีกเจ้าจะแข็งแล้ว คิดจะตัดสินเรื่องแต่งงานด้วยตนเอง เพื่อหญิงสักคนหนึ่งถึงกับพูดกับอ้ายเจียเช่นนี้ อ้ายเจียในฐานะไทเฮา จะทำเรื่องที่ทำร้ายผู้คนเช่นนั้นได้อย่างไร?”
เวินเซี่ยงหว่านได้ยินดังนั้น รอยยิ้มที่มุมปากนางกดไว้ไม่อยู่เลย
“เวินซื่อ เจ้าหัวเราะอะไร?” ไทเฮากล่าวด้วยความพิโรธ “ถ้อยคำของอ้ายเจียตลกนักหรือ?”
เวินเซี่ยงหว่านไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ก็พอทนได้”
“บังอาจ! เจ้านี่มันท่าทีอะไรกัน!”