กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เวินเซี่ยงหว่านหาได้ใจอ่อนเพียงเพราะหญิงชราผู้นี้เป็นหัวหน้านางกำนัลจากตำหนักของอู๋กุ้ยเฟยไม่
“โอ๊ย! โอ๊ย!”
“บังอาจ!” ไทเฮาตบโต๊ะอย่างแรง “อยู่ต่อหน้าอ้ายเจีย เจ้ายังกล้าก่อเรื่องและล่วงเกินเบื้องสูงอีกหรือ สมควรได้รับโทษใด? ช่างเป็นหญิงบ้านนอกที่ไม่รู้จักมารยาทและยางอายเสียจริง! ทหาร! จับหญิงวิกลจริตผู้นี้ไว้ แล้วโบยหนัก 50 ไม้!”
“เวินซื่อ เจ้ายังไม่ปล่อยมืออีก!” อู๋กุ้ยเฟยตวาดอย่างเดือดดาล “แม้แต่สุนัขยังต้องเห็นแก่เจ้านาย! เจ้ากล้าทำร้ายคนของข้า ช่างสมควรตายนัก!”
เวินเซี่ยงหว่านมองท่าทางคลุ้มคลั่งเสียสติของพวกนางแล้ว ในใจก็รู้สึกเบิกบานอย่างยิ่ง