กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“มารดามันเถิด ช่างอัปมงคลยิ่งนัก พวกเราเพิ่งลงจากเขาเป็นครั้งแรก ก็ถูกฝูงหมาป่าตัดหน้าเสียแล้ว! ให้ตายเถิด” อู๋หนานเยวี่ย รองหัวหน้าค่ายเขี้ยวหมาป่าเอ่ยอย่างเดือดดาล “นี่มันชะตาอะไรกัน! กว่าจะหาเศรษฐีพบสักคน นอกจากจะไม่ได้สิ่งของแล้ว ยังต้องเสียสหายไปตั้งมากมาย หมาป่าพวกนี้ก็ช่างประหลาดนัก จะมาเร็วก็ไม่มา จะมาช้าก็ไม่มา ดันมาปรากฏตัวเอาตอนนี้เสียได้” เขาตบโต๊ะจนเสียงดังสนั่น “พี่ใหญ่ ท่านช่วยพูดอะไรสักหน่อยสิ!”
นับตั้งแต่สวีเทียนเฉียนกลับมา เขาก็ขมวดคิ้วแน่นไม่คลาย
เบื้องหน้าของเขายังคงมีเงาร่างสีน้ำเงินผุดวาบขึ้นมาเป็นครั้งคราว
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!”