กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เห็นเพียงเวินเซี่ยงหว่านยืนอยู่เบื้องหน้าหมาป่าจ่าฝูง มือของนางลูบศีรษะมันอย่างแผ่วเบา ส่วนราชันหมาป่าที่สามารถกัดคอคนให้ขาดได้ในคำเดียวกลับก้มศีรษะอันเย่อหยิ่งลง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ปล่อยให้มือนางลูบไล้บนศีรษะของมัน ดูจากสีหน้าก็รู้แล้วว่ามันกำลังเพลิดเพลินอย่างยิ่ง
ไม่ถูกต้อง วิธีที่พวกเขาพุ่งออกมาจะต้องมีบางอย่างผิดพลาดแน่!
พวกเขากะพริบตา พลางยืนยันภาพตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มองแวบแรกแล้วก็มองซ้ำอีกครั้ง
ไม่ผิดแน่
เป็นเรื่องจริง
หมาป่าเหล่านี้… ยามอยู่เบื้องหน้านางกลับเชื่องราวกับสัตว์เลี้ยงจริง ๆ
นี่มันหมาป่าที่ไหนกัน?
ต่อให้เป็นสุนัข ความดุร้ายของมันยังฝึกให้เชื่องได้ยากกว่าพวกมันเสียอีก!
“แม่นางเวิน… เรื่องนี้…”